W Warszawie odbył się pogrzeb zmarłego 26 lutego br. płk. Zbigniewa Zielińskiego – żołnierza Armii Krajowej, pierwszego kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. W III Rzeczypospolitej współinicjował wzniesienie pomnika Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie, a także ponad trzydziestu innych pomników i tablic upamiętniających struktury Polskiego Państwa Podziemnego oraz konspirację niepodległościową.
W 1990 r. był jednym ze współtwórców Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Był także współautorem ustawy o kombatantach oraz od 1991 r. pierwszym kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Funkcję tę sprawował do 1992 r.
Wraz z rodziną w pożegnaniu zmarłego uczestniczył m.in. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, minister Lech Parell.
Minister Parell w swoim wystąpieniu pożegnał pułkownika Zbigniewa Zielińskiego – pierwszego kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Podkreślił jego wyjątkowe zaangażowanie w sprawy środowisk kombatanckich oraz fakt, że był osobą szczególnie predestynowaną do pełnienia tej funkcji.
– Żegnamy dzisiaj pana pułkownika Zbigniewa Zielińskiego, pierwszego kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Osobę, o której można powiedzieć, że jak mało kto pasował do tej funkcji.
- Cała droga życiowa pułkownika Zielińskiego, wszystko, co robił, związane było ze służbą Polsce: z pracą konspiracyjną najpierw w Armii Krajowej, do której wstąpił w wieku 17 lat, co ukształtowało jego postawę życiową. Potem w drugiej konspiracji, a następnie, kiedy nie było to modne, a wręcz było zabronione z krzewieniem pamięci i przypominaniem dokonań zarówno żołnierzy Armii Krajowej, jak i drugiej konspiracji – powiedział minister.
Szef Urzędu podkreślił także rolę pułkownika Zbigniewa Zielińskiego w pracach nad ustawą kombatancką. Jak zaznaczył, to właśnie jemu powierzono współtworzenie nowych, uczciwych zasad honorowania zasług kombatanckich.
– Było rzeczą naturalną, że to właśnie Zbigniew Zieliński znalazł się w gronie tych, którym powierzono opracowanie ustawy kombatanckiej oraz stworzenie podwalin pod nowe, uczciwe zasady honorowania zasług kombatanckich. I z tej pracy wywiązał się w sposób doskonały.
Po nabożeństwie pogrzebowym kondukt żałobny udał się na Powązki Wojskowe, gdzie spoczął śp. płk Zbigniew Zieliński.
Okolicznościowy list od Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej odczytał doradca prezydenta Jan Józef Kasprzyk.
__________
płk Zbigniew Zieliński ps. „Sęk”, urodzony 13 lutego 1929 roku w Tadzinie.
W lutym 1944 r. został zaprzysiężony do Armii Krajowej i dołączył do szeregów 74. pułku piechoty AK. Pełnił funkcję łącznika pomiędzy oddziałami Armii Krajowej w Obwodzie Radomsko, Częstochowa i Włoszczowa a oddziałami Armii Ludowej, działającymi na tym terenie. Przewoził do poszczególnych oddziałów partyzanckich broń, prasę i zaopatrzenie. Jako łącznik we wrześniu 1944 r. uczestniczył w walkach z Niemcami prowadzonych przez 1. kompanią 27. pułku piechoty AK pod Młynkiem i Pławnem.
Następnie w październiku 1944 r. służył w oddziale pod dowództwem ppor. Aleksego Rdesińskiego ps. „Szary” podczas pacyfikacji Lasów Cielętnikowskich. W okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zorganizował przy warszawskiej Kurii Metropolitalnej nielegalne duszpasterstwo kombatantów – skupiające żołnierzy II Rzeczypospolitej, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych, Batalionów Chłopskich, Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” oraz Konspiracyjnego Wojska Polskiego. W latach osiemdziesiątych był inicjatorem budowy pierwszego w Polsce pomnika gen. Stefana „Grota” Roweckiego oraz gen. Leopolda Okulickiego we Włoszczowie.
W III Rzeczypospolitej współinicjował wzniesienie pomnika Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie, a także ponad trzydziestu innych pomników i tablic upamiętniających struktury Polskiego Państwa Podziemnego oraz konspirację niepodległościową.
W 1990 r. był jednym ze współtwórców Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Był współautorem ustawy o kombatantach oraz – od 1991 r. – pierwszym Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, którą to funkcję sprawował do 1992 r..
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych oraz innymi odznaczeniami.
