W 81. rocznicę walk o Kołobrzeg oraz zaślubin Polski z Bałtykiem Zastępca Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, minister Michał Syska, wraz z uczestnikami walk o Kołobrzeg: mjr. Bolesławem Danielkiewiczem, por. Wacławem Milczewskim, por. Edwardem Rogiem, por. Józefem Kwiatkowskim i por. Józefem Nowakiem złożyli wiązankę kwiatów przed Pomnikiem Sanitariuszki w Kołobrzegu.
Pomnik Sanitariuszki ukazuje młodą kobietę w mundurze, udzielającą pomocy rannemu żołnierzowi. Za jego pierwowzór uznaje się Ewelinę Nowak „Linkę”, która poległa podczas zaciętych walk o Kołobrzeg. Jest to wyjątkowy monument jedyny tego rodzaju zarówno w Polsce, jak i w Europie poświęcony wszystkim sanitariuszkom niosącym pomoc rannym żołnierzom w czasie II wojny światowej.
„Linka”, jak nazywali ją bliscy, pochodziła z Mirosławki pod Łuckiem na Wołyniu. Była osobą pogodną, pełną energii i zamiłowania do żartów. Ze względu na swój charakter zyskała wśród koleżanek przezwisko „Jasiek”. Nawet na froncie nie traciła poczucia humoru – podczas nocnych wart potrafiła obudzić kucharzy w środku nocy, przekonując ich, że nadszedł czas śniadania. Jednocześnie w warunkach bojowych wyróżniała się opanowaniem, determinacją i niezwykłą odwagą.
Urodziła się 30 lipca 1925 roku i przez większość okresu okupacji pomagała w rodzinnym gospodarstwie. Jej los zmienił się latem 1944 roku, kiedy wraz z kuzynką została wcielona do 1. Armii Wojska Polskiego. Początkowo przeszła szkolenie w kompanii łączności 14. pułku piechoty, a następnie ukończyła kurs sanitarny w 4. Dywizji Piechoty.
Służyła jako sanitariuszka w 14. Kołobrzeskim Pułku Piechoty wchodzącym w skład 6. Pomorskiej Dywizji Piechoty. W chwili rozpoczęcia walk o Kołobrzeg w 1945 roku miała zaledwie 20 lat. Wcześniej brała udział w ofensywie styczniowej (operacja wiślańsko-odrzańska), uczestniczyła w walkach o Warszawę w dniach 16–17 stycznia, a także w przełamywaniu Wału Pomorskiego w rejonie Nadarzyc, Iłowca i Wierzchowa. Za swoją postawę została odznaczona srebrnym medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”.
Na początku marca 1945 roku walczyła w Kołobrzegu. 10 marca, skrajnie wyczerpana, po raz ostatni ruszyła pod ostrzałem, by pomóc rannemu żołnierzowi. Nie zdążyła go uratować została trafiona przez snajpera. Dopiero nocą jej towarzysze mogli dotrzeć na miejsce i wynieść jej ciało na pałatce. Po wojnie ciało Eweliny Nowak przeniesiono na Cmentarz Wojenny w Kołobrzegu – Zieleniewie.
