W Sejmie upamiętniono Aleksandra Napiórkowskiego – działacza niepodległościowego, posła na Sejm Ustawodawczy, żołnierza i kawalera Orderu Virtuti Militari, jedynego posła poległego w czasie Bitwy Warszawskiej w 1920 r. W przededniu 106. rocznicy jego śmierci hołd bohaterowi wojny polsko-bolszewickiej oddał marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty, Zastępca Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Michał Syska oraz Dyrektor Generalny kierujący Gabinetem Marszałka Sejmu Bartosz Machalica.
W gmachu parlamentu zaprezentowano portret Napiórkowskiego, a także archiwalne zdjęcie ze Starego Cmentarza w Łodzi i fragment stenogramu z posiedzenia Sejmu Ustawodawczego z 29 października 1920 r. W imieniu Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Michał Syska złożył pod portretem okolicznościowy wieniec.
Aleksander Napiórkowski przyszedł na świat w 1890 r. w majątku Chrzczony w powiecie makowskim. Od młodości angażował się w działalność niepodległościową i ruch socjalistyczny. Studiował elektrotechnikę w Liège, gdzie również działał w polskich organizacjach niepodległościowych. W okresie I wojny światowej służył w formacjach związanych z Józefem Piłsudskim. Po odzyskaniu niepodległości osiadł w Łodzi. Działał w Polskiej Partii Socjalistycznej i uczestniczył w organizowaniu Milicji Ludowej. W 1919 r. uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy. Gdy w 1920 r. Polska stanęła w obliczu bolszewickiego zagrożenia, ponownie założył mundur i wziął udział w walkach.
18 sierpnia 1920 r., podczas działań bojowych w rejonie Ciechanowa, Aleksander Napiórkowski został ciężko ranny. Zmarł w wyniku odniesionych ran. Jego śmierć była dla Sejmu szczególnie bolesnym wydarzeniem.
Podczas pierwszego posiedzenia Izby po otrzymaniu wiadomości o śmierci posła, 29 października 1920 r., marszałek Wojciech Trąmpczyński przypomniał jego działalność na rzecz odzyskania niepodległości, służbę w Legionach Polskich, udział w walkach oraz rolę w rozbrajaniu Niemców w Łodzi. Mówił również o jego pracy parlamentarnej i wojskowym doświadczeniu, podkreślając, że Napiórkowski „zginął jak żył, w sumiennym spełnieniu obowiązku wobec Ojczyzny”.
Pośmiertnie Aleksander Napiórkowski otrzymał awans do stopnia rotmistrza. Został również odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości z Mieczami oraz Krzyżem Walecznych. Spoczywa na Starym Cmentarzu w Łodzi.
Jego życie pozostaje świadectwem pokolenia, które najpierw walczyło o odzyskanie przez Polskę niepodległości, a następnie stanęło w jej obronie, gdy w 1920 r. zagroziła jej bolszewicka nawała.
fot. Anna Strzyżak / Kancelaria Sejmu
