Włoskie miasteczko Predappio zostało zdobyte i wyzwolone 28 października 1944 roku przez żołnierzy 18 Lwowskiego Batalionu Strzelców z 2 Korpusu Polskiego dowodzonego przez generała Władysława Andersa.
Miasto – będące rodzinną miejscowością i symbolem dyktatora Benito Mussoliniego – odbito z rąk wojsk faszystowskich i nazistowskich po miesiącu ciężkich walk. Zdobycie tej konkretnej miejscowości miało ogromny oddźwięk. W odpowiedzi na wcześniejszą propagandę faszystowską (która po klęsce Polski w 1939 roku głosiła "La Polonia è finita!" – Polska się skończyła), Polacy użyli hasła „Polonia non è liquidata” (Polska nie została zlikwidowana).
W Instytucie Pileckiego w Warszawie odbył się pokaz filmu „Odyseja polska” (wł. „L'Odissea polacca”) przedstawiającego poruszającą historię o odwadze, niezłomności oraz poświęceniu żołnierzy 2 Korpusu Polskiego podczas II wojny światowej. W pokazie wziął udział Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, minister Lech Parell.
Minister Parell w swoim przemówieniu podkreślił ogromny wkład polskich żołnierzy w wyzwolenie Włoch oraz ich wzorową postawę wobec włoskiej ludności. Szacunek, życzliwość i pomoc, jakimi Polacy obdarzali mieszkańców, stały się ważną częścią wspólnej historii obu narodów i trwałym świadectwem polsko-włoskiej przyjaźni.
- Armia Andersa była wręcz rycerska. To byli żołnierze, którzy dzielili się swoimi racjami żywnościowymi i pomagali miejscowej ludności. […] Dlatego ważne jest, abyśmy pielęgnowali pamięć o tym, czego dokonali nasi chłopcy i jak zachowywali się we Włoszech. Powinniśmy mówić o tym nie tylko w Polsce, ale także we Włoszech – mówił.
Szef Urzędu zwrócił uwagę na znaczenie doskonałego wyszkolenia polskich żołnierzy, o które zadbał generał Władysław Anders. Solidne przygotowanie wojskowe, dyscyplina i determinacja pozwalały im zwyciężać w najtrudniejszych bitwach o wyzwolenie Włoch. Ich odwaga, poświęcenie i postawa wobec innych pozostają inspiracją również dla nas współcześnie.
Film przybliża losy polskich żołnierzy poprzez wspomnienia weteranów bitwy o Monte Cassino i wyzwolenia Bolonii, a także relacje potomków tych, którzy po wojnie osiedlili się we Włoszech. Ukazuje zarówno dramatyczne doświadczenia deportacji w głąb Związku Sowieckiego i tułaczkę Armii Andersa, jak i relacje polskich żołnierzy z włoską ludnością cywilną, oparte na wzajemnym szacunku, pomocy i przyjaźni. Ważnym elementem opowieści jest również pamięć Włochów o polskim bohaterstwie i wkładzie w walkę o wolność ich kraju.
