Z głębokim smutkiem zawiadamiam,
że 17 lipca 2026 roku zmarła
mjr Wanda Kiałka
Urodzona 15 grudnia 1922 r. w Wilnie.
Na początku 1942 r. wstąpiła do Związku Walki Zbrojnej.
Posługiwała się pseudonimami „Wilia”, „Duch”, „Marika” i „Erka”.
Jako łączniczka Dowództwa Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej utrzymywała
łączność z oddziałami partyzanckimi i brygadami wileńskimi AK.
W lipcu 1944 r. podczas operacji „Ostra Brama” była sanitariuszką szpitala
polowego przy ul. Krakowskiej w Wilnie. Po zakończeniu walk o wyzwolenie Wilna
została wraz ze swoim oddziałem rozbrojona przez Sowietów. Trafiła do obozu
w Miednikach, a następnie do Kaługi, gdzie została przymusowo wcielona do
361. Rezerwowego Pułku Strzelców Armii Czerwonej,
wykonującego faktycznie roboty przymusowe.
Po powrocie do Wilna ponownie włączyła się do konspiracji
niepodległościowej. Od lutego 1945 r. służyła jako sanitariuszka w oddziale
Samoobrony AK dowodzonym przez por. Sergiusza Kościałkowskiego ps. „Fakir”.
Po rozbiciu oddziału przez NKWD została aresztowana. Była więziona w Wilnie oraz
w Moskwie – na Łubiance i Butyrkach. Skazana na 20 lat łagrów, przebywała
w obozach pracy w Workucie do września 1956 r.
Do Polski powróciła w listopadzie 1956 r.
Zamieszkała we Wrocławiu, gdzie przez wiele lat dokumentowała historię
Armii Krajowej na Wileńszczyźnie, gromadziła archiwalia oraz działała na rzecz
integracji środowiska byłych żołnierzy wileńskiej AK. Działalność ta pozostawała
pod obserwacją organów bezpieczeństwa PRL.
Była aktywną członkinią Stowarzyszenia Łagierników Żołnierzy Armii
Krajowej. Współpracowała z organizacjami kombatanckimi, w tym ze Związkiem
Sybiraków. Uczestniczyła w spotkaniach z młodzieżą, przekazując wiedzę o losach
żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego oraz doświadczeniach Polaków
represjonowanych przez władze sowieckie.
Odznaczona Krzyżem Walecznych
oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Niech odpoczywa w Pokoju Wiecznym!
Cześć Jej Pamięci!
Lech Parell
Szef Urzędu do Spraw Kombatantów
i Osób Represjonowanych
